/filmweblog

Duitsland, 2007, 85 minuten. In kleur. Een film van Robert Thalheim, geschreven door Robert Thalheim in samenwerking met Bernd Lange en Hans-Christian Schmid. Met Alexander Fehling, Ryszard Ronczewski, Barbara Wysocka en Piotr Rugucki.

Met een op het eerste gezicht eenvoudige film kaart de Duitse regisseur Robert Thalheim een nogal ingewikkelde kwestie aan: moet elke film over Auschwitz eruit zien als Schindler’s List? Na zijn regiedebuut Netto, een intiem vader-en-zoon drama dat nét niet van de grond komt, schetst Talheim in Am Ende kommen Touristen (And Along come Tourists) een kalverliefde-achtig verhaaltje met het hedendaagse museum van Auschwitz en de nabijgelegen jeugdherberg als onwaarschijnlijke decor.

De Duitse Sven (Alexander Fehling), heeft voor een pacifistische vervanging van zijn militaire dienst gekozen en wordt geplaatst als hulpje in de jeugdherberg en het museum bij Auschwitz. “Het Duitse leger is weer in Auschwitz!” roept één van zijn Poolse leeftijdgenoten en inwoners van Auschwitz enthusiast, alhoewel het huilen hem niet veel later nader als het lachen staat als hij ondekt dat zijn knappe zus Ania (Barbara Wysocka) zijn kamer in haar apartement heeft onderverhuurd aan Sven en hij dus het veld moet ruimen. Wonder boven wonder spreekt de donkere schone een mondig woordje Duits — ze leidt Duitse groepen rond in het voormalige concentratiekamp — en al snel hangen de twee letterlijk en figuurlijk aan elkaars lippen.

Een van de taken van Sven tijdens zijn verblijf is op de oude meneer Krzeminski (Ryszard Ronczewski) te letten en hem hier en daar te helpen. Krzeminski is een overlevende van Auschwitz die zijn laatste dagen slijt met het herstellen van koffers die door de vele slachtoffers werden achtergelaten. Het is mede door zijn aanwezigheid en zijn o-zo koppige gedrag dat Am Ende kommen Touristen niet tot “slechts” een simpele zomerromance verwordt tussen de twee knappe hoofdrolspelers. Het contrast tussen de opbloeiende kalverliefde op het zonninge platteland bij Auschwitz en het levende bewijs van wat daar meer dan een halve eeuw geleden gebeurde wordt door Talheim goed in evenwicht gehouden en wordt het godzijdank nooit zoetsappig of melodramatisch. Het blijft allemaal heel dicht bij wat in het echt zou kunnen gebeuren, zonder daarbij meteen de cinema-verité trukendoos open te hoeven trekken.

Integendeel, ondanks de stroef verlopende relatie tussen Sven en meneer Krzeminski — in gang gezet als Sven op de eerste dag de melk van de oude man per ongeluk opdrinkt) — blijft het geheel zeer luchtig en soms zelfs ook grappig. Als een student na een blik op het getatoeërde nummer op Krzeminski’s arm zegt dat hij het eigenlijk niet goed kan lezen zegt de oude man: “Sorry, maar ik heb hem nooit laten vernieuwen.”.

Een directe verwijzing naar Schindler’s List in de film wijst echter op de eigenlijke vraag van Talheim: nu we de realiteit van Auschwitz letterlijk onder ogen kunnen komen in Spielbergs film, is het niet eens tijd voor wat beter nieuws uit Auschwitz?

Film gezien tijdens het 60ste filmfestival van Cannes.

Meer over deze film: IMDb, Rotten Tomatoes, MRQE.

Frankrijk, 2007, 107 minuten. In kleur. Een film van Valeria Bruni-Tedeschi, geschreven door Valeria Bruni-Tedeschi, Noémie Lvovsky en Agnès de Sacy. Met Valeria Bruni-Tedeschi, Louis Garrel, Mathieu Amalric, Noémie Lvovsky en Valeria Golino.

Deze tweede film van Italiaans-Franse regisseuse en actrice Valeria Bruni-Tedeschi borduurt verder op de autobiografische thema’s van haar regiedebuut Il est plus facile pour un chameau (It is Easer for a Camel…), maar in plaats van simpelweg neurotisch is het geheel nu neurotisch én erg grappig. Gelukkig levert deze combinatie geen Woody Allen-achtige kloon in een Frans sausje op — zoals bijvoorbeeld 2 Days in Paris van Julie Delpy dat wel was, vermakelijk maar een tikkeltje onorigineel — maar een heel eigen portret van een 40-jarige actrice die geheel besluitloos door het leven gaat.

Marcelline, Bruni-Tedeschi’s alter ego gespeeld door haarzelf, weet eigenlijk niet eens of ze nu zelf links- of rechtshandig is, van wie ze precies moet houden – de regisseur van haar toneelstuk (Mathieu Amalric) of toch de jonge acteur die haar geliefde speelt (Louis Garrel) – en wat ze eigenlijk met haar moeder (gespeeld door haar eigen moeder Marisa Borini) aanmoet. Hoe dicht de altijd twijfelende Marcelline precies bij Bruni-Tedeschi zelf staat bleek toen de film, die door de organisatoren van Cannes als Le rêve de la nuit d’avant (Dreams of the Night Before) was aangekondigd, uiteindelijk aan pers en publiek werd voorgesteld als Actrices (Actresses). What’s in a name? Blijkbaar niets wat niet op het nippertje nog verandert kan worden.

Waar weinig twijfel over bestaat na slechts twee films van haar hand is wat Bruni-Tedeschi zelf allemaal bezig houdt: haar Katholieke opvoeding; haar fascinatie en gesprekken met de doden; Italiaanse operamuziek; toneel en toneelspel; de verschillen tussen Italië, waar ze geboren werd, en Frankrijk, waar ze opgroeide, en de ingewikkelde relatie met haar moeder, die hier echt een dijenkletser van een scene oplevert als de actrice die zelf rijp is voor de overgang ‘s nachts in bed kruipt bij mama, die na bruusk te zijn wakker geschrokken haar eens flink de waarheid vertelt.

Bruni Tedeschi’s naamgenote Valeria Golino maakt indruk in een klein rolletje als de vleesgeworden Natalia Petrovna, de rol die Marcelline speelt in het toneelstuk van de goed op dreef zijnde “regisseur” Amalric. Zoals vaak in films geregisseerd door acteurs, is het hele ensemble goed op elkaar ingespeeld.

Film gezien tijdens het 60ste filmfestival van Cannes.

Meer over deze film: IMDb, Rotten Tomatoes, MRQE.

Dit artikel verscheen voor het eerst in juni 2004 en wordt hier in een enigzins gewijzigde vorm gepresenteerd.

Het uitbrengen van een nieuwe “Almodóvar” is in Europa een event geworden van de hoogste culturele orde. Almodóvar’s nieuwste film, La mala educación, was de openingsfilm van het Cannes Filmfestival 2004, de eerste Spaanse film die deze eer ten beurt viel. Na zijn Oscars voor beste buitenlandse film (Todo sobre mi madre, in 1999), beste originele script en een nominatie voor beste regisseur (Hable con ella, in 2002) en een beste regisseursprijs in Cannes zelf (voor Todo sobre mi madre) was het nu tijd voor deze ontbrekende eer.

La mala educación begint in 1980 in Madrid. Enrique (Fele Martínez), een filmregisseur, is na het succes van zijn debuut op zoek naar een onderwerp voor zijn volgende film. Hij pluist met zijn producent de kranten uit op zoek naar berichtjes die hem op een idee zouden kunnen brengen. Maar soms vindt een verhaal zelf de verteller; Ignacio (Gael García Bernal), een oude schoolvriend van Enrique die naar hetzelfde Katholieke internaat ging als hijzelf, is een acteur op zoek naar werk en dient zich aan bij het productiebedrijf van Enrique met een kort verhaal dat hij schreef over hun gedeelde ervaringen op de kostschool. [Read more →]

Frankrijk/Italië, 2002, 106 minuten. In kleur. Een film van François Ozon, geschreven door François Ozon en Marina de Van (naar een theaterstuk van Robert Thomas). Met Danièlle Darieux, Catherine Deneuve, Isabelle Huppert, Emmanuelle Béart, Fanny Ardent, Ludivine Sagnier, Virginie Ledoyen en Firmine Richard.

De Franse arthouseregisseur François Ozon (Sous le sable / Under the Sand, Gouttes d’eau sur pierres brûlantes / Water Drops on Burning Rocks) gooit het over een commerciële boeg zonder daarbij zijn auteur-roots uit het oog te verliezen in de sprankelende mystery musical 8 femmes (8 Women).

Grondig gestut door het charisma van zijn acht steractrices — waaronder de diva’s Darrieux, Deneuve, Huppert, Béart en Ardent — weet Ozon elementen van een Agatha Christie whodunnit, een frivole chansonmusical en de kleurrijke melodramas van Douglas Sirk (All that Heaven Allows, Written on the Wind) tot één luchtige soufflé op te kloppen, als is de kooktijd wel wat lang. Liefhebbers van camp, Franse films en -filmsterren, musicals, Agatha Christie en melodrama’s kunnen eigenlijk niet om 8 femmes heen.

Het internationale succes van deze kleurrijke pastiche met opnieuw gearrangeerde liedjes uit het klassieke chansonrepertoire gaf de regisseur de vrijheid om daarna te maken wat hij wilde, wat onder meer het mysterieuze en sexy Swimming Pool, het minimalistische en goed geobserveerde Le temps qui reste (Time to Leave) en de uitbundige boeketreekssatire Angel opleverde (de openingsscène van Angel en van 8 femmes lijken op dezelfde dag en in hetzelde decor te zijn opgenomen, en daar houden houden de gelijkenissen niet op…).

Film gezien op Franse commerciële DVD (2002, Mars Film Distribution / Fidélité), met Franse ondertiteling.

Meer over deze film: IMDb, Rotten Tomatoes, MRQE.